Το πιο όμορφο, το πιο πρωτότυπο δώρο απ’ όλα!
Πρόσφατα μπήκα στο twitter και ζήτησα από τους φίλους μου εκεί να μου προτείνουν ονόματα για ένα κακό ξωτικό. Μου ανέφεραν πολλά, περισσότερα απ’ όσα περίμενα, αλλά –όπως υποσχέθηκα– χρησιμοποίησα το πρώτο από αυτά και τα υπόλοιπα τα κρατάω «κάβα»… ποτέ δεν ξέρεις!
Ο λόγος που το ζήτησα αυτό ήταν γιατί έγραφα ένα παραμύθι. Ένα παραμύθι με νεράιδες και ξωτικά. Πώς συνδέεται τώρα αυτό με το πιο μοναδικό, το πιο πρωτότυπο δώρο που υπάρχει; Θα σας εξηγήσω αμέσως!
Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή…
Νομίζω ότι έκανα μια σπουδαία ανακάλυψη! Σας λέω ανακάλυψα το πιο πρωτότυπο δώρο και μάλιστα μετά από παρότρυνση φίλου αποφάσισα να το προωθήσω και επαγγελματικά.
Πώς ξεκίνησαν όλα: Πριν από μερικά χρόνια, ήθελα να περάσω ένα «μήνυμα» σε έναν αγαπημένο φίλο μου. Όσο κι αν του έλεγα αυτά που πίστευα για εκείνον με απλά λόγια, για κάποιο λόγο ήταν σαν να μην τα άκουγε. Τα λόγια μου περνούσαν από τα αυτιά του αλλά δε χαράζονταν στην καρδιά του. Έτσι έπαιρνα συνήθως μια απάντηση από αυτόν του τύπου: «Ναι, ναι έχεις δίκιο…» αλλά ποτέ δεν εφάρμοζε στην πράξη αυτά που του έλεγα. Τότε σκέφτηκα να του γράψω ένα παραμύθι!
Έγραψα λοιπόν ένα παραμύθι με πρωταγωνιστή τον ίδιο και μέσα από κάποια αλληγορικά περιστατικά του έδινα το μήνυμα που ήθελα να του πω. Το παραμύθι αυτό του το έκανα δώρο στα γενέθλιά του… Και «έπιασε»! Πολύ περισσότερο από τα λόγια που του είχα πει μέχρι τότε, έπιασε το ίδιο το παραμύθι!
Πέρασαν μερικά χρόνια και πέρυσι τα Χριστούγεννα έψαχνα ένα δώρο να κάνω στο βαφτιστήρι μου, τον Γιάννη. Ήθελα κάτι που θα του έδινε να καταλάβει πόσο ξεχωριστός είναι για μένα, κάτι που θα έφτιαχνα μόνη μου. Τι άλλο λοιπόν από το να του γράψω μια ιστορία;
Αυτή τη φορά ήμουν πολύ πιο οργανωμένη! Έγραψα ένα Χριστουγεννιάτικο παραμύθι με ήρωα τον ίδιο το Γιάννη! Στην ιστορία όμως έπαιρνε μέρος και η οικογένεια του Γιάννη, τα αδέρφια του, οι γονείς του, όλοι! Συμπεριέλαβα μάλιστα περιγραφές που αφορούσαν συνήθειες αποκλειστικά της συγκεκριμένης οικογένειας και του συγκεκριμένου παιδιού. Έτσι δημιουργήθηκε ένα αποκλειστικό δώρο, ένα δώρο μοναδικό, αφού πουθενά αλλού δεν υπάρχει η συγκεκριμένη ιστορία παρά μόνο στα χέρια του ίδιου του Γιάννη!
Όταν τελείωσα το γράψιμο του παραμυθιού, προχώρησα κι ένα βήμα παραπέρα. Επέλεξα εικονογράφηση (στο μέλλον ελπίζω να έχω το χρόνο να φτιάχνω τη δική μου) και εντόπισα στο διαδίκτυο ένα τυπογραφείο που μου το έδεσαν υπό τη μορφή κανονικού βιβλίου –με εξώφυλλο κλπ.
Ήταν καταπληκτικό! Σας βάζω και φωτογραφίες να δείτε.
Τα highlights του παραμυθιού:
1) Η μαγική γυάλινη χιονόμπαλα που χάρισε ο Άγιος Βασίλης στο Γιάννη (μέσα στο παραμύθι) και που όταν του έδωσα το παραμύθι είχα βάλει μαζί ως δώρο ακριβώς την ίδια χιονόμπαλα!!
2) Μέσα στο παραμύθι υπάρχει μια εικόνα που δείχνει τον Άγιο Βασίλη να διαβάζει ένα χαρτάκι πάνω στο οποίο είναι γραμμένο το αληθινό ονοματεπώνυμο 
του Γιάννη! Το έφτιαξα φυσικά με photoshop και «δένει» απόλυτα με την ιστορία του παραμυθιού, σύμφωνα με την οποία όταν το χωριό του Άη Βασίλη κινδυνεύει να χαθεί για πάντα και μαζί του και οι γιορτές, ο Άγιος Βασίλης ψάχνει μέσα στη μαγική του κάλτσα και βρίσκει ένα μικροσκοπικό χαρτάκι με το όνομα του παιδιού που μπορεί να σώσει το χωριό του! Δε θα σας το πω όλο το παραμύθι εδώ…
Θα σας πω όμως ότι αρέσει σε αρκετό κόσμο (κυρίως γονείς) αυτή η ιδέα και έχουν αρχίσει να μου κάνουν παραγγελίες να γράψω τέτοια εξατομικευμένα παραμύθια! Πάντως εμένα μου φαίνεται ότι είναι ιδανικό δώρο όχι μόνο για γονείς, αλλά και για ερωτευμένα ζευγάρια ή ακόμη και για πολύ καλούς φίλους!
Εσείς τι λέτε; Δε συμφωνείτε ότι είναι το πιο ζεστό, το πιο πρωτότυπο δώρο που θα μείνει για πάντα στη βιβλιοθήκη αλλά και στην καρδιά εκείνου που το παίρνει; Ο Γιάννης πάντως ξετρελάθηκε! Και μαζί του και η νονά…
Όπα!
Λάθος μου, λάθος μου, λάθος μου, το παίρνω πίσω!
Όταν πρωτοάκουσα ότι στέλνουμε στη Eurovision τραγούδι με το Όπα σκέφτηκα ότι είμαστε γραφικοί.
Το Όπα αποτελεί ελληνικό τουριστικό προϊόν που εξάγουμε αβέρτα ήδη από την εποχή της Μελίνας!
Το Όπα της Μελίνας στο «Ποτέ την Κυριακή» είχε αφήσει ιστορία. Ήταν ένα Όπα γεμάτο ψυχή ελληνική. Ένα Όπα που είχε αγγίξει τόσο βαθιά τους ξένους ώστε να τους φέρνει στη χώρα μας πολλά καλοκαίρια ξανά και ξανά για να πάρουν γεύση από… λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου.
Ειλικρινά, πίστευα ότι θα μας έχουν βαρεθεί τόσα χρόνια που τους εξάγουμε το ίδιο και το ίδιο. Πίστευα ότι έχουμε καταντήσει γραφικοί. Λάθος μου. Γιατί απ’ ό,τι φαίνεται τελικά το Όπα μας “πουλάει” ακόμη έξω!
Όχι μην μπερδεύεσαι… οι διακρίσεις είναι διακρίσεις
…και τίποτε λιγότερο!
Είμαι μέλος της σελίδας του facebook “3 Δεκεμβρίου παγκόσμια ημέρα των ΑμεΑ”.
Πριν από λίγο πήρα μήνυμα από το δημιουργό του γκρουπ, κ. Αντώνη Ρέλλα, ότι το facebook διέγραψε τη σελίδα! Έτσι, χωρίς πραγματικό λόγο!
Παρακάτω αναδημοσιεύω την ανάρτηση του φίλου και συναδέλφου κ. Αντώνη Ρέλλα, διότι πιστεύω ότι πρέπει να διαβαστεί από όσους περισσότερους γίνεται!
Ήρθε η ώρα νομίζω να αρχίσουμε να βγάζουμε τις παρωπίδες μας. Δεν είναι “άλλο το ένα” και “άλλο το άλλο”. Οι διακρίσεις είναι διακρίσεις όποια κοινωνική ομάδα κι αν αφορούν.
“
Το facebook βάζει λουκέτο σε σελίδα για τα ΑμεΑ
Η πολιτική του facebook να διαγράφει σελίδες χωρίς να ελέγξει το περιεχόμενο και την ορθότητα των καταγγελιών δεν αποτελεί είδηση. Θύμα της παράλογης αυτής πολιτικής έπεσε και η σελίδα (page) “3 Δεκεμβρίου παγκόσμια ημέρα των ΑμεΑ”. Χωρίς προφανή αιτία το Σάββατο 8 Μαΐου το facebook με ενημέρωσε ότι καταργεί την σελίδα αποστέλλοντας μου ένα τυποποιημένο κείμενο στα ελληνικά. Άμεσα απέστειλα στο facebook επιστολή και διαμαρτυρήθηκα. Όμως δεν έλαβα απάντηση παρά τις συνεχείς προσπάθειές μου. Την Κυριακή 16 Μαΐου έλαβα mail από FB φίλο (τον οποίο και ευχαριστώ) για μια επιστολή που έκανε “βόλτα” της FB κοινότητας προτρέποντας την διαγραφή της σελίδας “3 Δεκεμβρίου παγκόσμια ημέρα των ΑμεΑ”!!!!!!!!
Το κείμενο συνέταξε η κ. Έλενα K. Στις 08 Μαΐου και ώρα 1:08 π.μ.
Μια μέρα μετά από την αποστολή ενημέρωσης (που έμελλε να είναι και η τελευταία) μέσα από την σελίδα για την δράση “ζωντανή βιβλιοθήκη”!!!!!
Σας παραθέτω το περιεχόμενο της τελευταίας ενημέρωσης και αμέσως μετά το κείμενο της Ε.Κ. που αποτέλεσε τον λόγο της διακοπής λειτουργίας της σελίδας ……
Τα συμπεράσματα δικά σας …..
[Τελευταία ενημέρωση της σελίδας: ]
3 Δεκεμβρίου Παγκόσμια Ημέρα των Ατόμων με Αναπηρία: 07 Μαΐου στις 12:10
Πρόσκληση στην Ζωντανή Βιβλιοθήκη
Φανταστείτε ότι βρίσκεστε μπροστά σε μια βιβλιοθήκη. Τα βιβλία στο σύνολο τους συνθέτουν μια χρωματική πανδαισία. Διαφορετικά μεταξύ τους σε μέγεθος και όγκο.
Επιλέγετε να δανειστείτε ένα βιβλίο με θέμα έναν Τούρκο που αποζητά μια σφραγίδα… Διστάζετε! Θα προτιμούσατε, ίσως, να διαβάσετε την ιστορία ενός κωφού ηθοποιού! Αν ακριβώς δίπλα υπήρχε ένα βιβλίο με έναν gay χαρακτήρα, θα τολμούσατε να το ξεφυλλίσετε;
Τους τελευταίους 8 μήνες στην Αθήνα μια ομάδα από εθελοντές ξεκίνησε την πρωτοβουλία «Ζωντανή Βιβλιοθήκη», η οποία είναι ένα εξαιρετικό μέσο άσκησης στη συνύπαρξη, εκπαιδεύοντας στα ανθρώπινα δικαιώματα και στην καταπολέμηση των κοινωνικών διακρίσεων.
Στην απλούστερή της μορφή, η «Ζωντανή Βιβλιοθήκη» είναι ένα είδος κινητής βιβλιοθήκης, που ενθαρρύνει τη διάδραση και το διάλογο, μέσα από την απλότητα και τη θετική διάθεση. Δε δανείζονται, όμως, βιβλία, αλλά εθελοντές συνάνθρωποί μας που εκθέτουν την μοναδικότητα τους, σε μια προσπάθεια να σπάσουμε τα καλούπια και να καταπολεμήσουμε τις προκαταλήψεις μας .
Στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων μας, αυτό το Σάββατο στις 08/05 διοργανώνουμε μία ακόμα «Ζωντανή Βιβλιοθήκη», η οποία θα λάβει χώρα στην Δημοτική Αγορά Κυψέλης (Φωκίωνος Νέγρη 42 ), 17.30-20.30.
Ελάτε να διαβάσετε εκείνες τις ιστορίες που σας προκαλούν, σας δυσκολεύουν, σας ιντριγκάρουν.
Ελάτε εκεί που οι ιστορίες ζωντανεύουν…
Ο χώρος είναι προσβάσιμος για Άτομα με Αναπηρία. Επίσης, θα υπάρχει δυνατότητα διερμηνείας στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα (Ε.Ν.Γ.)
[Το κείμενο που στάθηκε η αιτία να βάλει το facebook λουκέτο στη σελίδα:]
Έλενα K————: 08 Μαΐου στις 1:08 π.μ.
“Παρακαλώ δώστε λίγο προσοχή: Στο φέισμπουκ υπάρχουν δύο σελίδες με την ίδια ονομασία: ” 3 δεκεμβρίου παγκόσμια ημέρα ατόμων με αναπηρία” Η μία έχει περίπου 6500 μέλη και η άλλη 4500. Αν κατά λάθος έχετε γίνει μέλη και στις δύο, από τη μία (αυτήν που έχει τα περισσότερα μέλη) να απεγγραφείτε, διότι προωθεί την ομοφυλοφυλία και τους γκει με προκάλυμμα την αναπηρία, θεωρώντας ότι όπως είναι διαφορετικότητα η αναπηρία το ίδιο είναι και η ομοφυλοφιλία. Αυτό πιστεύω ότι είναι προσβολή για τα ίδια τα άτομα με αναπηρία κυρίως, αλλά και για κάθε άνθρωπο που σέβεται τον ανάπηρο όπως τον εαυτό του. Είδα συγκεκριμένα κείμενα στη σελίδα αυτή που αποδεικνύουν τον ισχυρισμό μου και αρχικά χωρίς να το γνωρίζω ήμουν μέλος και στις δύο. Ας μην αφήσουμε να εκμεταλλεύονται άλλο την αναπηρία!Για να αναγνωρίσετε πιο εύκολα αυτή τη σελίδα θα δείτε ως είκονα προφίλ να έχει έναν άντρα γυμνό σε καρότσι και πάνω του να κάθεται γυμνή μία γυναίκα και να συνουσιάζονται. Αντίθετα η άλλη σελίδα έχει το σήμα των αναπήρων. Επιπλέον, στη σελίδα αυτή δεν αναφέρονται καθόλου τα ονόματα των δημιουργών της, κάτι που υπάρχει στην άλλη σελίδα.”
Το άκρως προσβλητικό κείμενο-προτροπή διαδόθηκε σε ανθρώπους με ή χωρίς αναπηρία και κάποιοι καλοθελητές έκαναν αβίαστα report στην σελίδα !!!!!!!
Οφείλω λοιπόν να απαντήσω στα όσα ανυπόστατα :
1. Η σελιδα “3 Δεκεμβρίου παγκόσμια ημέρα των ΑμεΑ” δημιουργήθηκε με σκοπό την ενημέρωση και την άρση των διακρίσεων. Δεν διαχωρίζει τους ανθρώπους σε gay, μετανάστες, φτωχούς, ανάπηρους… είναι αυτονόητο ότι όλοι διεκδικούν πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα τα οποία οφείλουμε να σεβαστούμε.
2. Η φωτογραφία που κοσμούσε το προφίλ προέρχεται από βραβευμένο ντοκιμαντέρ με θέμα την σεξουαλικότητα των αναπήρων.
3.Οι χαρακτηριστικές διαφορές της σελίδας (page) από την ομάδα (group) είναι επιγραμματικά:
- στην ομάδα μετά τους 5000 φίλους δεν στέλνει μαζικά ενημέρωση και εμφανίζεται ο admin.
-στο page έχεις την δυνατότητα αποστολής ενημέρωσης σε μεγαλύτερο αριθμό φίλων και δεν εμφανίζεται ο admin.
Άλλωστε το page αποτέλεσε την συνέχεια του group…….
Τέλος σας ενημερώνω ότι η κ. Έλενα Κ. προέρχεται από τον χώρο της αναπηρίας και την προτρέπω να ανακαλέσει δημόσια αναφορικά με όσα ανυπόστατα και ρατσιστικά έγραψε.
Οφείλει μια συγνώμη από όσους στέρησε αναίτια την επιλογή να ενημερώνονται αναφορικά με τα θέματα αναπηρίας από την συγκεκριμένη σελίδα.
Σε αντίθετη περίπτωση θα προβώ σε κάθε νόμιμη ενέργεια.
Υ Γ: Στους “φίλους” από τον χώρο της αναπηρίας που αβίαστα έκαναν “report” τους ενημερώνω ότι τους συνοδοιπόρους τους επιλέγω προσεκτικά, οι εχθροί με επιλέγουν μόνοι τους !!!!
Αντώνιος Ρέλλας
Σκηνοθέτης – Πολίτης με αναπηρία “
Γενέθλια και χωρίς χάπι άμα λάχει…
Χάπι μπέρθντευ του μιι, χάπι μπέρθντευ του μιιιιιιιιι, χάπι μπέρθντευ Απολλωνία, χάπι μπέρθντευ του μιιιιιιιι! Ναι, σήμερα έχω γενέθλια (χτες μάλλον, μεταμεσονύχτιο post) και αφού δεν μπήκατε στον κόπο εσείς, μου τραγουδάω εγώ το τραγουδάκι! Κάποιος πρέπει να εκτελέσει το δύσκολο αυτό έργο! Και το κάνω εγώ. Το εκτελώ. Το τραγούδι.
Έχω μερακλώσει τόσο (η ζίρο θα φταίει) που άμα λάχει καταπίνω και τα 35 χρόνια μου αμάσητα και χωρίς χάπι! Αμέ, όχι τι νόμιζες!
Μπορεί και να μη φταίει η ζίρο. Μπορεί να φταίει αυτή η αναθεματισμένη σελήνη στον τοξότη που με κάνει να αισθάνομαι παιδί. Μπορεί να φταίει και η κυρία Σοφία που ήρθε προχτές και με ρώτησε: 26 δεν είσαι;
Ναι, ναι, ναι! Τόσο νιώθω, τόσο είμαι.
Στην τελική μπορεί να φταίνε και τα γονίδια! Πήρα του πατέρα μου. Το πιο πετυχημένο που άκουσα σήμερα ήταν η ευχή του! Δεν ξέρω βέβαια αν πήγαινε σε μένα, ή στον εαυτό του:
- Να τα εκατοεικοσιοστήσεις! (120!!) μου λέει.
Τον κοιτάζω.
Με κοιτάζει.
- Ναι! Τα εκατό είναι λίγα τώρα πια, μου εξηγεί.
Άμα μεγαλώνει ο άνθρωπος τελικά…
Και για να μη σκάσετε από την περιέργεια για το πώς γιόρτασα σήμερα τα γενέθλιά μου, θα σας το αποκαλύψω. Όχι δε βγήκα για ποτό, όχι δεν ξενύχτησα και όχι δεν τα γιόρτασα βράδι.
Hint: Τα γενέθλια διαρκούν όλη μέρα. 24 ώρες για την ακρίβεια.
Λύση: Σηκώθηκα η καλή σου το πρωί. Είχα πάρει άδεια από τη δουλειά και είχα ειδοποιήσει και μερικά φιλαράκια που είχαν την τύχη να μη δουλεύουν σήμερα. Πήγαμε στο δικό μας στέκι, και φάγαμε πρωινό. Κομπλέ. Ομελέτες, καφέδες, γλυκά, τα πάντα! Έτσι τα γιόρτασα τα γενέθλιά μου! Πρωί! Και το κατευχαριστήθηκα! Χώρια που μέχρι το βράδυ είχα χωνέψει κιόλας! Εξ ου και τα χάπια που αποφύγαμε, όπως προανέφερα! (βλ. Zantac)
Όπερ έδει δείξαι.
Υ.Γ. Σήμερα μας ενημέρωσε ο Γκούγκλης ότι είχε γενέθλια και ο Βιβάλντι. Ή θα είχε. Αν ζούσε. (Διότι γεννήθηκε το 1678 και έτσι και ζούσε θα ήταν η προσωποποίηση κάθε ονείρου του πατέρα μου και… πολλών πολλών άλλων). Δεν μπορώ να μην τον τιμήσω λοιπόν. Έτσι αυτό το post είναι μετά μουσικής, που λέμε… Απολαύστε την Άνοιξη!
Το Νέο Μοντέλο Ευαισθητοποίησης
Η μεγάλη ανάπτυξη των επικοινωνιακών μορφών του διαδικτύου στις μέρες μας έχει «δημιουργήσει» ένα νέο μοντέλο ευαισθητοποίησης. Μιλάω για την «ευαισθησία του καναπέ».
Θυμάστε την εποχή (όχι πολύ καιρό πριν) που τρώγαμε στο σπίτι μας μπροστά απ’ την τηλεόραση, ενώ βλέπαμε τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα να προσπαθούν να σώσουν τα παιδιά που πεθαίνουν από πείνα και αρρώστιες στην άλλη άκρη του κόσμου, ή τότε που παρακολουθούσαμε τους δημοσιογράφους που κάλυπταν τα γεγονότα του πολέμου σε live σύνδεση από εκεί; Θυμάστε εκείνο το τσίμπημα ενοχής που νιώθαμε, επειδή εμείς ήμασταν βολεμένοι στους καναπέδες μας ενώ κάποιοι άλλοι αγωνίζονταν για το καλό των συνανθρώπων μας;
Η φωνούλα της συνείδησης τότε σε ρωτούσε: Εσύ τι κάνεις για όλα αυτά; Πώς συνεισφέρεις στον αγώνα για μια καλύτερη ζωή;
Σ’ εκείνες τις περιπτώσεις που η φωνούλα δυνάμωνε, έκανες κάτι.
Γραφόσουν στο σύλλογο της γειτονιάς σου, κατέβαινες σε καθιστική διαμαρτυρία για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μπορεί να μην έκανες πολλά, αλλά αν η φωνούλα σε βασάνιζε έκανες κάτι.
Τώρα όμως…. Τώρα οι ενοχές έφυγαν ανεπιστρεπτί! Το διαδίκτυο φροντίζει και για αυτό. Μαθαίνεις ας πούμε ότι «στη Ν. Αφρική 1 άτομο πέφτει θύμα βιασμού κάθε 26 δευτερόλεπτα».
Κι εσύ τι κάνεις γι’ αυτό; Σε ρωτάει πάλι η φωνούλα. Αλλά τώρα είσαι έτοιμος να αμυνθείς. Τώρα μπορείς να της απαντήσεις με αυτοπεποίθηση ότι κάνεις κι εσύ κάτι χρήσιμο. «Φόργουοοοορντ!» της φωνάζεις. «Προωθώ το email για να ενημερώσω και τους φίλους μου!»
Βρίσκεις ας πούμε ένα άρθρο που λέει ότι καταδικάστηκαν σε θάνατο τρεις Ιρανοί επειδή διαδήλωναν; Το ποστάρεις στη σελίδα σου, στο facebook, στο blog σου ή όπου αλλού τέλος πάντων μπορείς. Κι αμέσως αισθάνεσαι μια ανακούφιση. Έχεις κάνει το χρέος σου! Τώρα πίνεις ανενόχλητα την μπύρα σου. Ευαισθητοποιήθηκες, αγωνίστηκες ΚΑΙ εσύ. Εξάλλου, ο καθένας ενεργεί με τα μέσα του, δεν μπορούμε όλοι να βγούμε στους δρόμους!
Τέρμα οι ενοχές, λοιπόν. Και κάπως έτσι, από το βόλεμα του καναπέ μας γίναμε όλοι δημοσιογραφίσκοι, αγωνιστές, ακτιβιστές, δάσκαλοι ακόμη και γκουρού, μέσα από το διαδίκτυο και χωρίς να κουνήσουμε ούτε το δαχτυλάκι μας. Αναλάβαμε το «δύσκολο» έργο να εκπαιδεύσουμε τους άλλους -αφού εμείς είμαστε ήδη ευαισθητοποιημένοι!- φορώντας τις παντοφλίτσες μας και κάνοντας κοκούνινγκ.
Ωστόσο οι βιασμοί συνεχίζονται. Τρίχρονα, πεντάχρονα και οχτάχρονα παιδιά εξακολουθούν να πεθαίνουν καθημερινά από τις πιο απλές αρρώστιες και την πείνα. Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα (και όχι μόνο) αγωνιούν ακόμη να μαζέψουν έσοδα για φάρμακα, για τροφή. Οι ακτιβιστές της Greenpeace βρίσκονται εκεί έξω, στα δάση που ετοιμάζονται να κοπούν, στις μολυσμένες θάλασσες, στις διαδηλώσεις για τα λύματα των εργοστασίων. Οι πραγματικοί ακτιβιστές δεν «αγορεύουν» στο internet ενώ την ίδια στιγμή είναι ντυμένοι με φίρμες που έχουν φτιαχτεί από τα χεράκια παιδιών στην Μανίλα ή από εργάτες που παίρνουν για μισθό τους ένα δολάριο το μήνα.
Όχι. Δε φτάνουν 15, 30 ακόμη και 100 post στο facebook. Δε φτάνει η προώθηση της αλληλογραφίας μας για να πούμε ότι κάναμε το χρέος μας απέναντι σ’ αυτό τον πλανήτη, απέναντι στους συνανθρώπους μας. Απλώς δε φτάνουν και δεν πρέπει να φτάνουν! Το διαδίκτυο πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως μέσο, όχι ως αυτοσκοπός. Δεν τελειώνουν όλα στο internet. Ν’ αρχίζουν ναι, αλλά όχι να τελειώνουν εδώ.
Χρειαζόμαστε μερικές αλογόμυγες νομίζω. Χρειαζόμαστε μερικές από εκείνες τις αλογόμυγες του Σωκράτη, να μας τσιμπούν, να μας «ξυπνάνε», ν’ αμφισβητούν, γιατί ένα τόσο ισχυρό μέσο μπορεί να διαδώσει την πληροφορία αλλά και την παρα-πληροφορία. Μπορεί να κοιμίσει συνειδήσεις, αν του το επιτρέψουμε. Γιατί πολύ απλά, από μόνο του ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ!
ΑΣΕΠ το μεγαλείο σου!
Το τεστ Γενικών Γνώσεων και Δεξιοτήτων του ΑΣΕΠ εσείς το γνωρίζετε;
Α, είναι πολύ απλό. Έχει κάποιες ερωτήσεις που απαιτούν να είσαι ενήμερος σε κάποια βασικά θέματα και να είσαι σε θέση να χρησιμοποιείς την κοινή λογική.
Παραθέτω ενδεικτικά δυο ερωτήσεις που τέθηκαν στο τελευταίο τεστ που έλαβε χώρα το Νοέμβριο του 2008:
Ερώτηση 1:
Τα πολιτικά κόμματα που εκπροσωπούνται σήμερα στη Βουλή των Ελλήνων είναι:
α) τρία
β) τέσσερα
γ) πέντε
δ) έξι
Ερώτηση 22:
Ένας μαθητής παρέδωσε στον καθηγητή του (8) εργασίες, καθεμία από τις οποίες είχε έκταση ή 1 ή 2 σελίδες. Αν ο μαθητής παρέδωσε συνολικά 12 σελίδες, πόσες εργασίες ήταν δισέλιδες;
α) Μία.
β) Δύο
γ) Τρεις
δ) Τέσσερις
Δεν ξέρω αλλά έχω μια ακατανίκητη επιθυμία να νιαουρίσω εδώ, κατά το «Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια;»
Ωραίο το τεστ δε λέω. Εγώ πάντως το βρήκα διασκεδαστικό! Ούτε να διαβάσεις χρειάζεται ούτε να κουραστείς. Παιχνιδάκι. Σε περίπτωση που θέλετε να παίξετε και με τις υπόλοιπες ερωτήσεις θα το βρείτε εδώ.
( Να και οι απαντήσεις).
Καλά μέχρι εδώ. Ξέρετε όμως ότι η βαθμολογία που θα πάρει κάποιος από αυτό το τεστάκι μοριοδοτείται x3 στις προκηρύξεις θέσεων για το Δημόσιο;
Ας κάνουμε τώρα μια απλή υπόθεση. Ας πούμε ότι κάποιος δεν τα πήγε και πολύ καλά σε αυτό το τεστάκι και με άριστα το 100 πήρε τη βάση, ήτοι 50.
50 x 3 = 150
Για πλάκα λοιπόν μαζεύει 150 μοριάκια. Αν τώρα στροφάρει λίγο παραπάνω και χτυπήσει ένα 70άρι ας πούμε, θα μαζέψει 210 μόρια. Περισσότερα δηλαδή από εκείνα που αντιστοιχούν σε ένα μεταπτυχιακό!!!
Με ένα απλό τεστ λοιπόν λίγων ωρών, και με ερωτήσεις στις οποίες μπορούν να απαντήσουν ακόμη και παιδιά ΑΠΑΞΙΩΝΕΤΑΙ στην ουσία ο κάτοχος ενός μεταπτυχιακού για το οποίο έχει φάει 1-2 χρόνια της ζωής του. Υπόψη ότι ένα μεταπτυχιακό στο γνωστικό αντικείμενο της θέσης που προσφέρεται μοριοδοτείται με 150 μόρια. Αν είναι σε άλλο γνωστικό αντικείμενο όμως τα μόρια είναι ακόμη λιγότερα, μόλις 50.
Αν τώρα ήσουν τζιμάνι και έγραψες άριστα στο τεστ πήρες δηλαδή 100 τότε μαζεύεις 100 x 3 = 300 μόρια. Τα ίδια δηλαδή που παίρνεις αν έχεις κάνει ένα διδακτορικό!!! Και μιλάμε για διδακτορικό αυτού του γνωστικού αντικειμένου. Γιατί αν είναι σε άλλο γνωστικό αντικείμενο τότε παίρνεις μόνο 150 (δηλαδή μια απλή βάση στο τεστ γενικών δεξιοτήτων).
Σας μπέρδεψα; Υπολογίστε τα μόνοι σας!
Γιατί λοιπόν να παιδεύεστε με σπουδές και να χάνετε τα χρόνια σας τζάμπα; Αράξτε καλύτερα σε μια καφετέρια, διαβάστε και καμιά εφημερίδα και έτοιμοι! Αφού ο κύριος ΑΣΕΠ σας λύνει το πρόβλημα με το δικό του τεστ, το οποίο προφανώς θεωρεί πολύ πιο έγκυρο για να καλύψετε μια θέση στο δημόσιο από ένα μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών!
Πού ζούμε; Ποιος τα μελετά και τα αποφασίζει αυτά;
Και για να μην παρεξηγηθώ, να τονίσω εδώ ότι θεωρώ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ τις γενικές γνώσεις. Σαφέστατα, δεν μπορεί κάποιος να θέλει να λέγεται επιστήμονας και να μη γνωρίζει απλά πράγματα, όπως τι είναι το Συμβούλιο της Επικρατείας. Αλλά από την άλλη ερωτώ: Το να γνωρίζει κάποιος «τι είναι το Συμβούλιο της Επικρατείας», τον καθιστά αυτομάτως και επιστήμονα; Λειτουργεί αμφίδρομα δηλαδή αυτό; Ο ΑΣΕΠ αυτό δείχνει να πιστεύει πάντως! Μοριοδοτώντας τα κατ’ αυτόν τον τρόπο, εξισώνει τις γενικές γνώσεις με τα διδακτορικά!!!
Σκιές στον τοίχο
Originally uploaded here
Ήταν αργά. Μετά τα μεσάνυχτα. Τον είχε πάρει ο ύπνος από νωρίς αλλά τον ξύπνησε ο καύσωνας του καλοκαιριού. Σηκώθηκε λουσμένος στον ιδρώτα και πήγε να βάλει ένα ποτήρι νερό. Δε θυμόταν τι όνειρο είχε δει αλλά ένιωθε παράξενα. Αισθανόταν μια περίεργη έξαψη. Ένα αίσθημα χαράς στο στομάχι του και ταυτόχρονα έναν κόμπο στο λαιμό του. Μια αναστάτωση… μια λαχτάρα… Ναι! Λαχτάρα ένιωθε! Ήθελε να ζήσει. Tώρα όμως! Η ζωή ξεχείλιζε από κάθε πόρο του κορμιού του, και το άρωμα που ανέδιδε τυλιγόταν γύρω του και τον μεθούσε.
Ναι, ξύπνησε αργά μετά τα μεσάνυχτα και ήθελε τόσο πολύ να ζήσει…
Βγήκε να ηρεμήσει στο μικρό μπαλκονάκι του τρίτου ορόφου, όπου έμενε. Δεν τον ένοιαζε που ήταν μισόγυμνος, έτσι κι αλλιώς ήταν θεοσκότεινα. Το σοκάκι από κάτω του ήταν στενό και χωρίς φώτα. Μόνο στη γωνία του δρόμου υπήρχε ακόμη μια μισοσπασμένη λάμπα που αχνόφεγγε, αλλά το φως της δεν έφτανε ως το μπαλκόνι του. Έριχνε απλώς σκιές στον απέναντι τοίχο του γωνιακού δρόμου μεγεθύνοντας καθετί που ανακλούσε πάνω του.
Μέσα στην απόλυτη ησυχία της νύχτας άκουσε γυναικεία βήματα από το διπλανό δρομάκι να πλησιάζουν. Δεν μπορούσε να δει πέρα από τη γωνία αλλά από το βηματισμό ήταν σίγουρος ότι ήταν γυναίκα. Τα τακούνια από τις γόβες που φορούσε ακούγονταν αργά και ρυθμικά. Σχεδόν νωχελικά. Στον τοίχο φάνηκε η γεμάτη καμπύλες σιλουέτα της. Στάθηκε με το ένα πόδι της λίγο πιο πίσω από το άλλο κι έγειρε το κεφάλι της στο πλάι. Με μια απίστευτη θηλυκότητα σήκωσε το χέρι της και τίναξε τα μακριά κυματιστά μαλλιά της.
Τεντώθηκε όσο περισσότερο μπορούσε στην άκρη του μπαλκονιού του σε μια προσπάθεια να τη δει αλλά δεν τα κατάφερε. Η γωνία του δρόμου την έκρυβε. Αλλά το ημίφως από τη μισοσπασμένη λάμπα του χάριζε τουλάχιστον την ελκυστική σκιά της πάνω στον απέναντι τοίχο. Τότε ξαφνικά εμφανίστηκε η φιγούρα ενός άντρα πίσω της. Έσυρε αργά αλλά σταθερά τα χέρια του γύρω από τη μέση της και την τράβηξε απότομα πάνω του. Τα κορμιά τους ενώθηκαν στον τοίχο, ενώ το δικό του συνέχιζε να καίει, χωρίς να ευθύνεται πια η ζέστη γι’ αυτό. Εκείνη έγειρε λίγο ακόμη το κεφάλι της στο πλάι προσκαλώντας έτσι τα χείλη του να χαϊδέψουν το λαιμό της. Στο υγρό άγγιγμά τους, το πλούσιο στήθος της φούσκωσε κυματίζοντας και ένα ανάλαφρο αγκομαχητό έφτασε μέχρι το μπαλκόνι του τρίτου ορόφου. Αχχ!
Μπήκε μέσα. Έριξε μπόλικο νερό στο πρόσωπό του, φόρεσε ένα τζιν κι έφυγε μες στη νύχτα…
Καλησπέρα σας! Ονομάζομαι Απολλωνία και αποτελώ δημόσιο κίνδυνο!
Δε με πιστεύεις; 8 στους 10 Αθηναίους το λένε! Είμαι δημόσιος κίνδυνος σου λέω! Πάει και τελείωσε.
Υπάρχουν και ντοκουμέντα! Ορίστε το λένε και τα στοιχεία που προέκυψαν από έρευνα της METRON ANALYSIS, η οποία πραγματοποιήθηκε από τις 5 έως τις 10 Ιουνίου σε δείγμα 600 Αθηναίων -αντρών και γυναικών- ηλικίας από 18 ετών και άνω. http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=58908
Οι Αθηναίοι απάντησαν σε ερωτήσεις τύπου: «Θα καθόσασταν δίπλα στο λεωφορείο σε άτομο που…», «θα μένατε σε ένα διπλανό διαμέρισμα από κάποιον που…», «θα νοικιάζατε το σπίτι σας σε κάποιον που…», «θα δίνατε δουλειά σε κάποιον που…», «θα παντρευόσασταν κάποιον που…»
Επίσης το 89% των Αθηναίων δηλώνει ότι δεν έχει ΚΑΝΕΝΑ άτομο στο οικογενειακό ή φιλικό του περιβάλλον που να ανήκει στους σωματικά ανάπηρους!
Τελικά όλοι επιθυμούν να “ξεχωρίζουν” αλλά όταν κάποιος πραγματικά διαφέρει τότε τον απομακρύνουμε, τον στήνουμε στον τοίχο ή απλώς… ΔΕΝ ΤΟΝ ΞΕΡΟΥΜΕ!
Θυμάμαι τώρα το διάλογο που έφτασε κάποτε στ’ αυτιά μου ανάμεσα σε Έλληνα και Γάλλο (πρόεδροι-εκπρόσωποι και οι δυο Συλλόγων Ατόμων με Αναπηρία):
Γάλλος: Από ρατσισμό πώς πάτε;
Έλληνας: Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει αρκετοί πρόοδοι και τα στατιστικά δείχνουν….
Γάλλος: Βρε άσε τα στατιστικά. Άμα πας στην παραλία, πόσα «μικτά» ζευγάρια θα δεις; (ο ένας με αναπηρία, ο άλλος χωρίς αναπηρία).
Έλληνας: ………………
Εντάξει, ο Γάλλος ήταν πολύ μπροστά! Γιατί είχε κατανοήσει ότι το ‘δεν είμαι ρατσιστής’ δεν έγκειται απλώς στο «ανέχομαι να υπάρχεις κάπου εκεί δίπλα», αλλά,
Σε βάζω σπίτι μου,
Σε κάνω παρέα,
Σου δίνω δουλειά,
Σε Ερωτεύομαι…
Πράσινα άλογα; Μωρέ και κόκκινα, και ξανθά και με ανταύγειες…
Βγαίνω απ’ τη δουλειά και πάω να κατέβω από το πεζοδρόμιο στο δρόμο χρησιμοποιώντας την ειδική ράμπα που έχουν για τους ανθρώπους με αναπηρικά αμαξίδια. (Για όσους δεν το γνωρίζουν, χειρίζομαι αναπηρικό αμαξίδιο. Ηλεκτρονικό παρακαλώ!)
Είμαι πάνω στην ράμπα λοιπόν έτοιμη να κατέβω στο δρόμο. Ακριβώς από πάνω μου μια τεράααστια σηματάρα που δείχνει ότι απαγορεύεται το παρκάρισμα εκεί και δίπλα του το γνωστό αναπηρικό σήμα (βλ. φωτό). Τεράστιο κι αυτό. Για τους στραβούς και τα άλογα. (Ναι, ναι, έχουμε και άλογα ανάμεσά μας)
Μπροστά μου, έρχεται ξαφνικά ένα αυτοκίνητο με μεγάλη ταχύτητα, παρκάρει κλείνοντας τελείως τη ράμπα και αποκλείοντάς με στο πεζοδρόμιο. Μιλάμε, τόσο γρήγορο παρκάρισμα ούτε με το forward πατημένο στο remote control δεν πετυχαίνεις.
Σκέφτομαι: «Δε θα με είδε».
Από το αυτοκίνητο βγαίνει όλο χάρη, μια κυρία, με τα κλειδιά στο χέρι και βιαστική… πολύ βιαστική!
«Εεε, συγνώμη», της λέω (βλέπετε η μαμά μου μ’ έμαθε να είμαι πάντα ευγενική και να τρώω με κλειστό το στόμα). «Απαγορεύεται το παρκάρισμα εδώ!»
Με κοιτάζει, σαν να μην καταλαβαίνει, σαν να μη βλέπει ότι με έχει αποκλείσει και δεν μπορώ να φύγω και μου λέει: «Αχ, ναι, αλλά δε θ’ αργήσω!»
«Μάλλον δεν καταλάβατε. Θέλω να φύγω και δεν μπορώ!»
Με το πιο αθώο βλέμμα που μπορεί να πάρει κανείς απαντά: «Μα ένα λεπτό θα κάνω μόνο. Να πληρώσω το νερό γιατί θα κλείσει το ταμείο!» μου λέει δείχνοντάς μου το Δημαρχείο της περιοχής.
«Θέλετε δηλαδή να σας περιμένω εδώ στο πεζοδρόμιο μέχρι να τελειώσετε τη δουλειά σας;;;;» τη ρωτάω έκπληκτη!
«Δε θα αργήσω! Βιάζομαι!!» μου ξαναλέει εκείνη με ένα υφάκι: Μα αυτονόητο δεν είναι αυτό που λέω;
«Κι εγώ βιάζομαι, κυρία μου! Για την ακρίβεια, θα είχα φύγει ήδη αν δε μου κλείνατε το δρόμο. Έχετε την απαίτηση να καθυστερήσω τη δική μου δουλειά για να κάνετε τη δική σας; (Έτσι ακριβώς της τα ‘πα. Στον πληθυντικό! Χώρια που μετά με μούντζωναν οι φίλοι μου που δεν την έβρισα). Λυπάμαι, δε γίνεται να σας περιμένω».
“Μα μια στιγμούλα θα κάνω μόνο!” επανέλαβε η κυρία και δυσανασχετώντας έντονα, ξεφύσηξε, μπήκε πάλι στο αμάξι της και το τράβηξε! Στάνταρ θα σκέφτηκε από μέσα της ότι τόση ώρα που μιλάμε, θα την είχε κάνει τη δουλειά της!!
Έφυγα κοιτάζοντας τριγύρω μου καχύποπτα… Έχει γούστο να πεταχτούν από μια μεριά Μπέκετ και Ιονέσκο και να μου κάνουν πλάκα. Βρε λες;
Τα κοριτσίστικα μάτια
Μη σε ξεγελούν τα κοριτσίστικα μάτια μου. Δεν είναι αφελή. Απλώς, η γνώση έχει μετουσιωθεί σε κάτι άλλο…
Στους περισσότερους ανθρώπους, η ζωή παρουσιάζει πρώτα το χαρούμενο πρόσωπό της. Έτσι όταν έρχεται η στιγμή να γνωρίσουν τον πόνο, απογοητεύονται. Η γνώση χαράζεται βαθιά στα μάτια τους και βαραίνει το βλέμμα τους.
Τι γίνεται όμως στις περιπτώσεις που η χαρά σου αποκαλύπτεται μετά τον πόνο; Τι γίνεται όταν, τη στιγμή που έχεις χάσει κάθε ελπίδα, έρχεται και σου λέει: «Πάρε να ‘χεις! Χαρά, χαρά, χαρά».
Σαν το νόμισμα και η ζωή, που καθώς πέφτει από το χέρι σου περιστρέφεται ξανά και ξανά μέχρι τη στιγμή που θ’ αγγίξει το έδαφος και η περιστροφή θα λήξει. Πόνος, χαρά, πόνος, χαρά.
Γιατί, δυστυχώς ή ευτυχώς, μόνο έτσι έρχεται η γνώση. Τώρα τι θα την κάνει ο καθένας αυτή τη γνώση είναι δικό του θέμα. Σε κάποιους η γνώση γίνεται απογοήτευση ενώ σε άλλους μετουσιώνεται σε ελπίδα.
Γι’ αυτό, μη σε ξεγελούν τα κοριτσίστικα μάτια μου… Δεν είναι αφέλεια, είναι ΕΠΙΛΟΓΗ μου!
Αφιερωμένο… σε σένα… που βλέπεις τα μάτια μου κοριτσίστικα…
Κρίμα που δεν κάψανε και το δικό μας…
Λοιπόν τις τελευταίες μέρες ακούω πολλές απόψεις. Όλοι φωνάζουν. Όλοι είναι εξοργισμένοι. Άλλοι με τους μπάτσους, άλλοι με αυτούς που τα καίνε, και όλοι βέβαια με τη δολοφονία του μικρού Αλέξη.
Υπάρχουν λοιπόν και αυτοί που λυπούνται για την περιουσία του φτωχού κοσμάκη και εξαγριώνονται και λένε: «Τι σας φταίνε ρε σεις τα μικρά μαγαζάκια και τα καίτε; Πώς θα ζήσουν αυτοί οι άνθρωποι; Πώς θα φάνε αύριο;»
Δεν τους αδικώ! Αυτός είναι ο λογικός τρόπος σκέψης.
Εν μέρει… (περισσότερα…)
Τα τραγελαφικά του 48 Hours Film Project – Athens 2008 (A Complete Disgrace)
The doors are closed. The films are ready! Are they?
Για άλλη μια φορά δείξαμε πόσο Ελληνάρες είμαστε! Για άλλη μια φορά, οι κανόνες δεν ισχύουν για εμάς, αλλά για τους άλλους. Οι κανόνες ισχύουν για τα κορόιδα. Οι εξυπνάκηδες μπορούν να τους καταπατήσουν ελεύθερα γιατί κάποιοι (δικοί τους;) κάνουν τα στραβά μάτια! (περισσότερα…)
Ύπτιο, ελεύθερο και πεταλούδα…
…καλά, ίσως όχι πεταλούδα! Τέλος πάντων, καταλάβατε τι εννοώ… ή μήπως όχι;Να το πω πιο απλά τότε… Πειράζει πολύ που δε θέλω να κολυμπώ μονίμως σε ένα στυλ; Πειράζει που μ’ αρέσουν οι εναλλαγές;
Εντάξει, δέχομαι ότι δε θα γίνω ποτέ εξπέρ σε κάτι! Δεν έχει άδικο η μάνα μου που με αποκαλεί “πολυτεχνίτισσα και ερημοσπίτισσα”… Αυτό που δεν καταλαβαίνω εγώ, είναι ποιος όρισε ότι η εξειδίκευση είναι καλύτερη από την ποικιλία! Εντάξει, στα εργοστάσια το καταλαβαίνω… είναι πιο παραγωγικό.
Ποιος είπε, όμως, ότι για να είναι κανείς ευτυχισμένος πρέπει να ζει μια ζωή παραγωγική; Ε, λοιπόν, όποιος και να το είπε, εγώ δε συμφωνώ. Διαχωρίζω την παραγωγικότητα από τη δημιουργικότητα και επιλέγω τη δεύτερη! Και όταν θέλω! Γιατί μπορεί και να μη θέλω. Μπορεί να επιλέξω να δημιουργήσω, ή να παραγάγω έργο, ή απλώς να κάτσω εκεί που κάθομαι και να απολαύσω όσα είναι τριγύρω μου χωρίς καμιά προσπάθεια.
Δε θέλω να πάρω χρυσό στο ύπτιο! Δε θέλω ούτε αργυρό, ούτε χάλκινο! Βρε αδερφέ, δε θέλω καν να πάρω μέρος σε αγώνες! Γιατί μερικοί θεωρούν ότι είναι υποχρεωτικό να θέλεις;
-”Τι εσύ που ασχολείσαι με την τέχνη και δεν είδες την ‘τάδε’ παράσταση;”
-Όχι, δεν την είδα.
-”Εσύ που ξέρεις πιάνο, δεν ακούς τον ‘τάδε’ μουσικό;”
-”Εσύ που γνωρίζεις από computers δεν έμαθες τη νέα μόδα στο internet;” κ.ο.κ.
Όχι, ρε παιδιά, έχετε κανένα πρόβλημα; Δεν τα ξέρω! Δεν πρόλαβα να τα μάθω! Δήλωσα ποτέ παντογνώστης και δεν το θυμάμαι;
Ναι, λατρεύω την τέχνη! Αλλά όχι μόνο. Λατρεύω και την τεχνολογία! Μ’ αρέσει να διαβάζω και το physics for you, κι ας καταλαβαίνω μόνο το 1/4 απ’ όσα λέει. Και μ’ αρέσει και η αστρολογία. Ναι. Εγώ, στο μυαλό μου, μπορώ και τα συνδυάζω, και μια χαρά μου “κολλάει” το ένα με το άλλο. Κι άμα πάλι δεν έχω όρεξη μ’ αρέσει να σπαταλώ το χρόνο μου κάνοντας chat ή μιλώντας στο τηλέφωνο ή… κι εγώ δεν ξέρω τι. Είπα εγώ ποτέ σε κανέναν πώς να ζήσει τη ζωή του; Τι πρέπει να ξέρει και τι όχι; Τι μουσική ν’ ακούει, τι ταινίες να βλέπει, πώς να μιλάει και πώς να χασμουριέται; Έλεος πια!
“Live and let live!” Αυτό πρεσβεύω!
Κι άλλοτε θέλω να κολυμπώ ύπτιο, άλλοτε ελεύθερο κι άλλοτε πεταλούδα… Κι άλλοτε πάλι, θέλω απλώς να επιπλέω ξαπλωμένη ακίνητη, με τα μάτια κλειστά, και τον ήλιο να ζεσταίνει το κορμί μου. Γιατί αυτή είναι η δική μου ζωή. Και προτιμώ την ποικιλία από την εξειδίκευση.
Γιατί προτιμώ, όταν θα τελειώσει, να μην πουν οι άλλοι: “Ήταν πολύ καλή σε ‘αυτό’”.
Προτιμώ τότε, λίγο πριν βγάλω την τελευταία ανάσα μου, να γλείψω τα χείλη μου και να πω εγώ: “Ωραία γεύση είχε η ζωή μου!”
